Ontologjia e Gënjeshtrës: Shtetndërtimi në Diskursin e Shizofrenisë Politike

Mbi gërmadhat e diskursit publik, aty ku fjala është thonjëzuar deri në vdekje nga përdorimi banal, ngrihet sot skena e një shfaqjeje patologjike që rëndom e quajmë "fushata elektorale". Ajo që po shohim te kasta e kandidatëve për deputetë nuk është thjesht retorikë politike apo strategji komunikimi, por një shizofreni e vërtetë e koncepteve, një gjendje akute ku shenjuesit janë shkëputur përfundimisht nga shënuesit e tyre, duke krijuar një zbrazëti kuptimore që mbushet vetëm me vullnetin për pushtet të të dobëtve. Kjo patologji e gjuhës bën që termat më sublimë të etikës dhe politikës të shndërrohen në monedha të zhvleftësuara, të cilat politikani i sotëm i vjell pa asnjë peshë ontologjike, duke jetuar në një halucinacion gjuhësor ku beson se thirrja e emrit të një virtyti i jep automatikisht zotërimin mbi të. Sa më shumë që kandidati ulëret për "Drejtësi" apo "Liri", aq më shumë ai shërben si dëshmi e asaj që Niçe e cilësonte si fshehje të kalbësirës instinktive nën maskën e moralit; një teatër ku konceptet nuk shërbejnë për të ndriçuar botën, por për të mbuluar urinë e pashtershme të mediokritetit që kërkon të bëhet autoritet.

​Në këtë vorbull shizofrenike, nocionet e Barazisë dhe Drejtësisë janë shndërruar në thika që përdoren për të tredhur çdo shkëlqim individual në emër të moralit të kopesë. Për pretendentët e legjislativit, Barazia nuk është një aspiratë drejt lartësisë, por një mjet resentimenti i institucionalizuar, një dëshirë e errët për të barazuar jo mundësitë, por dështimet, duke e shndërruar Shtetin në një sanatorium gjigant ku askush nuk lejohet të rritet mbi mesataren, sepse madhështia lëndon sytë e turmës votuese. Kjo formë e "drejtësisë" nuk është gjë tjetër veçse hakmarrje e maskuar si parim universal. Paralelisht, nocioni i Lirisë prezantohet si një "leje" që populli u jep këtyre aktorëve për të ushtruar arbitraritetin e tyre mbi strukturat e brishta të ekzistencës, ndërsa Përgjegjësia, ky koncept që duhet të ishte graviteti i çdo veprimi, shpërbëhet në një mjegull burokratike. Deputeti i ardhshëm e "përdor" përgjegjësinë si një lloj dekorate retorike, duke e ditur mirë se sapo të fiket drita e skenës elektorale, ajo do të varroset nën peshën e interesave klanore dhe nevojës biologjike për mbijetesë politike.

​Ky absurditet arrin kulmin me proklamimin e "Shtetndërtimit", një proces që në duart e tyre ngjan me ndërtimin e monumenteve prej letre mbi ligjet e vullnetit të tyre të dobët. Arkitektët tanë të rremë nuk synojnë krijimin e një Polisi ku lulëzon njeriu i lartë dhe krijues, por ndërtimin e një rrethimi efikas ku delet mund të milen pa rezistencë. Ky shtetndërtim shizofrenik është në fakt një nekropolitikë e mirëfilltë: administrim i vdekjes së shpirtit përmes premtimeve boshe dhe ligjeve që nuk mbrojnë jetën, por rregullojnë skllavërinë e re. Kandidatët për deputetë shfaqen si mishërimi i "njeriut të fundit" (der letzte Mensch), të cilët pulitin sytë para ekranit dhe recitojnë klishe të vjetra për "parime", ndërsa pas shpinës së tyre zvarritet nihilizmi më i rëndë. Prandaj, akti më i lartë intelektual përballë kësaj maskarade është tejkalimi i iluzionit; është thyerja e këtyre pllakave të rreme të ligjit që po na shiten si shpëtim. Duhet pranuar se drejtësia nuk lind nga kutia e votimit dhe as shteti nga retorika e degraduar, por vetëm nga një vullnet që guxon të shohë përtej shizofrenisë së premtimeve dhe të kërkojë të vërtetën nën gërmadhat e këtij teatri të mjerë njerëzor.